Op de Franse manier lekker gaan wonen en oud worden

'Hoe kun je er nou uberhaupt over peinzen man!', krijst Sandra. 'Waarom niet?', was John's tegen antwoord. Sandra wordt helemaal gek. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er werkelijk over om naar Frankrijk te gaan'. Ook niet om op reis te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de man die weet hoe een aversie ze heeft aan alles wat met Frans is (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om ginder te gaan leven en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn daar ook scholen en voor je het weet heeft hij daar bergen vrienden'. 'Ja, franse vriendjes', mokt ze nog na, doch ze wist dat ze verloren had.
clip-on zonnebril kopen

6 weken geleden was er nog niets aan de hand. Tot een oud-collega van John op de proppen kwam met een buitenissig plan. 'Geheid een buitenkansje, maat!', had Dirk gedreven geroepen. 'Waarom ga je persoonlijk dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de papieren niet, snoes en John........, wat zeur je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', brulde ze en stierde de achterkamer uit.

Een half jaar later is alles afgehandeld. De woning is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn leerschool en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuiswagen. Het is begin mei, doch de regen slaat tegen de voorruit van de auto. Het past exact bij mijn gemoedsgesteldheid. John zit niettemin geanimeerd te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nimmer meer terug'.

Het is haast niet denkbaar, maar ik wordt er nog somberder van. Zeven uren later rijden we het gehucht, Sully sur Loire, in. Ondanks dat het mooi weer is, kan ik alleen maar bedenken dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De toestand waarin wij ons bevinden.

Ik negeer de gezellige levendigheid op het marktplein en de onverwachte hartelijkheid van de mensen. Want fransen zijn niet behulpzaam, zo staat in mijn bevooroordeelde geheugen gegrift!. We worden naar een groot balkon geleid. 'Zal wel het gemeentehuis zijn', fluistert John. Opeens hoor en zie ik een blaaskapel aan komen lopen, kompleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire opzet zonnebril op maat de Sully en ik kan haast mijn lachen niet inslikken. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo dom hoeven kijken en afwachten tot John het kan vertalen. 'Ze zijn vereerd dat we het bassin voor ze willen bouwen en brengen ons nu naar ons optrekje', glundert hij.

Een kwartiertje verder staan we tussen een paar mooie bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we hier zelf nog een woonhuis bouwen?!', vraag ik, onthutst naar adem happend. 'Neen, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen naar een toegangspoort. Achterdochtig wandel ik er naartoe en ineens zie ik een prachtige villa met waranda en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we gaan leven als een god in Frankrijk'.

Comments on “Op de Franse manier lekker gaan wonen en oud worden”

Leave a Reply

Gravatar